با سلام خدمت سرکار خانم بختيارى
بخش اول
شعر زيباى تان را خواندم. چند خطى مى نويسم.
خواننده شعر شما در جمله اول از سه خط اول شايد چيزى نفهمد. اما پس از آن از خط چهارم به انسانى رو به رو مى شود که طغيان کرده و همه چيز را از منظرى که خودش مى خواهد مى بيند. پس اولين ايرادهایش را مى گيرد: ( اتاق بی اتفاق، موجودی به نام دکتر ). و همینطور ادامه می دهد. مخاطب احساس می کند که با یک انسان عاصی طرف است. شاعر در شعرش به یک نوع خود آگاهی رسیده است. همه آن چیزی را که دیگران رنگی می بینند، او سیاه می بیند و در پایان هم می گوید او نمی داند. آن حس خود برتر بینی است که شاعر به تصویر کشیده است. جالب اینجاست که شاعر می گوید: ( جواب می دهم ). و نشان می دهد که چیزهایی را که دکتر دوست دارد جواب می دهد. در واقع یک تقابل و جنگ میان آنچه که شاعر در ضمیر خودآگاه اش پرورده و بارور ساخته با آنچه که دیگران فکر می کنند و انتظار دارند ایجاد می کند.
چشمانِ ولگرد در اینجا بسیار زیباست. آنچه که شاعر نمی خواهد ببیند و به اجبار چشم را مدام به سویی دیگر می چرخاند و در واقع چشمان اش ولگردی می کند.
شاعر می گوید: ( پشت این خطوط/ هیچ فلسفه ای/ نخوابیده ) پشت این ها که شاعر نوشته. چرا که به آنچه می اندیشد باور دارد. پس به واقع فلسفه و دلیلی نمی طلب. ( آفتاب آمد دلیل آفتاب )
دوباره نگاه متفاوت شاعر خود را بروز می دهد: هم اتاقی اش را به تخت می بندند، او می خندد و هیچکس به او نمی خندد. انگار که شاعر باز هم ناراحت است که چرا دیگران هم مانند دیوانه ای که به تخت بستند شاد نیستند.
شاعر می گوید لباس های ما همه بی رنگ است. سیاه است. من این را نمی پسندم. چرا که سیاه خودش رنگ است. رنگی که مادر تمام رنگ ها است. اگر مسئله نور نباشد سیاهی معنی جاودانه پیدا می کند. شاعر کمی دیگر بر اطراف اش خورده می گیرد. به تیر برق و به درخت و چیزهای دیگر گیر می دهد و در نهایت می گوید کسی به ملاقات او آمده و تصویر بیمارستان یا بهتر بگویم تیمارستانی را بر مخاطب آشکار می کند.

بخش دوم
یکی از زیباترین تعابیری که شنیده و دیده ام در اینجا آورده اید: ( نفهمیدم چرا چشم هایش خیس بود/ وقتی حواسم به عرق های شیشه بود ) در واقع شاعر تصویر خود را بر شیشه عرق کرده پنجره می بیند و آن قطره های آب را بر شیشه، اشک چشم یا عرق صورت خود می پندارد. بسیار بدیع و زیبا است.
تعبیر اتاقک ذهن هم به نوبه خود جالب است.
و در نهایت خواهش و التماسی از طرف مادری می آید که از او می خواهد که مثل دیگران بشود. و در اینجا شاعر بهتر و روشن تر مشخص می کند که در یک آسایشگاه روانی به سر می برد و می توان گفت همه آن آسایشگاه در ذهن شاعر ساخته شده جایی که او همه چیز را از دیدگاه خود می بیند و زندگی می کند و به دلیل اینکه با عرف جامعه سازگار نیست در آنجا به سر می برد.
جالب است که یک نظریه روان شنلسی می گوید کسانی که به خاطر مشکلات روانی در آسایشگاه ها بستری می شوند، صرفا به این دلیل که رفتار و کردارشان با جامعه سنخیتی ندارد در آنجا هستند و جالب تر آن است که این افراد همه مردم جامعه را بیماران روانی می دانند.
شعر زیبایی سروده اید. البته اگر علائم نگارشی را بیشتر رعایت کنید بهتر می شود. ( نمی دانم ، می پرسد ، می دهم و ... ) را به این شکل بنویسید درست تر است.
بهروز باشید.

سلام خانم بختيارى

سياه انديشيدن تا مرز جنون خود درد دانستن است واى کاش نميدانستيم چيزهايى را که به مرز جنون مي کشاند...

شعر شما حکايت تلخى از دانستن بود در بستر از جنونوالتماس عقل با مهرش که چون مادرى ظاهر ميشود به اينکه چرا مثل ديگران نمى شوى وچقدر سخت است مثل خود نبودن...
موفق وشاد باشيد.

سلام سرکارخانم بختیاری
شعر زیبایی سروده اید ، گفتنی ها را نازلی عزیز گفتند ، من هم چند سطری برای تان می نویسم :
شعر ترکیبی از تصویر+خودآگاهی آدمی ست . سروده در فضای یک آسایشگاه روانی ست و بیماری که حضورخودرا در آنجا بعنوان یک بیمار نمی پذیرد ، بلکه دور وبر را به چالشی جدی می گیرد ، نام شعر " سیاه " است ، در واقع شاعره ی ما ، خواسته اند به نوعی فضایی تیره را به خواننده القا کنند ، جایی که می گوید :
این چه رنگ است ؟/آن چه رنگ است ؟/و می دانم که همه سیاه اند : در رواشناسی رنگ ها ، سیاه نماد دو چیز است : یکی پنهان کاری و دیگری نهایت پدیده ای ، اینجا شاعره ی ما ایهام بکار برده است :
سه سطری را که در بالا آوردم ، حال آنها را کنار این سطرها می گذاریم :
این چه رنگ است؟/آن چه رنگ است ؟/و می دانم که همه سیاه اند / او نمی داند
لباس های ما / همه بیرنگ است / همه سیاه است / هیچ کس نمی داند / سیاه است : خوب بار اول ، پرسشگر که یک روانکاو است نمی داند که آن چیزهایی که پرسیده سیاه هستند ، بار دوم ، هیچ کس نمی داند که لباس ها سیاه هستند :
شاعره ی عزیز به زیرکی گریزی به هر دو معنای سیاه می زنند ، در قامت یک جواب دهنده ، درواقع آنچه را که پنهان است وحتی خود روانکاو نمی داند را بیمار فرضی اطلاع دارد ، در دومی همه بیرنگ هستند : شفاف و ساده و یک دل ، نسبت به چی ؟ به اینکه به بالاترین درجات آگاهی و خودشناسی رسیده اند . همان که در اول شعر آوردم.
شعر زیبایی بود ، دخالت من را ببخشید ، به امید شعرهای زیبای دیگرتان .

سلام
شعر رو دو سه بار یا بیشتر خوندم،دو سه خط اول همونطور که یکی از دوستان گفته بود مبهم بود ولی در ادامه به معنا رسید.
قشنگترین عبارت شعر به نظر من این بود:
دیروز
هم اتاقی ام را
به تخت می بستند
او میخندید
هیچ کس
به او
نمی خندید.
این عبارت خیلی درد داشت.یا هم اتاقی درک نمیکرد که شرایط نه تنها خنده دار نیست بلکه حزن برانگیزه یا پرستار ها چیزی واسه خنده توی دنیا (تیمارستان)نمیدیدند و میخواستند خنده رو از لبهاش بگیرن.
عبارت ها اکثرا کوتاه اما پرمعنا بودند .
برداشت بعدی من هم در مورد تیربرق و درخته که معلوم نیست جمله ی اولیش از دیوانه هاست یا جمله ی دومی وهمین حالت برای پرستارهاست، که احتمالا میخوان اسم واقعیه تیربرق یا درخت رو به بیمارها یاد بدن.فکر میکنم دیوانه های(عاقلان)این تیمارستان هنوز با استاندارهای زندگی اصیل و خالصِ لازم برای هر انسان آشنان و اون چیزی رو که باید درخت ببینن(چون در این نوع زندگی باید پشت پنجره درخت باشه(نماد طبیعت و سادگی)نه تیر برق( در اینجا نماد زندگی شهری و دوری از اصل طبیعت و در واقع انسان) ) درخت میبینن و پرستارهای واقعا مریض اون چیزی رو که ( نوع زندگیشون میطلبه) باید تیر برق ببینن ، تیر برق میبینن.
نمیدونم این برداشت من بود.
شعرت خیلی قشنگ بود،موفق باشی.
فعلا.